بعد یه هفته هم رو دیدیم و چقدر دلمون برا هم تنگ شده بود. کلی بوس و رفع دلتنگی. عادیه فعلا... رو دور خوبه احتمالا.

ازم پرسید اگه با هم زندگی کنیم، میخوام کدوم شهر باشه؟! شهر من یا اون. گفتم فرقی نداره برام و با هر دو اوکی هستم. جالب بود که به زندگی تو شهر من هم فکر کرده بود....توقع نداشتم.

یه کم در مورد آینده و اتاق هایی که دوست داریم داشته باشیم حرف زدیم که جدید بود.

حس میکنم رابطه مون بهتر شده... بعد اون سفرش که از هم دور بودیم، به هم نزدیک تر شدیم و تو نگاهش علاقه ی بیشتری میبینم و تو رفتارش تلاش بیشتری برای نگه داشتن من و خوشحال کردنم. میون حرفا گفت که آره فلانی بهم گفت نمیشه فهمید تو به چیزی علاقمندی یا نه...گفتم اره منم این حس رو دارم، که مثلا برات چیری مهم نیست و یهو میبینم میگی مهمه. بهتره حرف بزنی در موردش و بگی...گفت باشه روش کار میکنم. س ک س و اینا هم خوبه، بیشتر شده و خب طبق تجربه میدونم که این دوران داره و هر از گاهی این ادم میره تو فاز بی حسی انگار... بیشتر در مورد با هم زندگی کردن حرف میزنیم و مثلا میگیم تو خونه مون فلان چیز باشه یا نباشه. اینکه میخوایم جدا خونه بخریم از نظر منطقی و عقلی خوبه، چون من میخوام خونه ی خودم رو داشته باشم و آواره نشم. از طرفی خونه ی خودم رو که داشته باشم، دلم میخواد همونجا زندگی کنم مخصوصا اگه خونه ی خوبی باشه. ببینیم چی میشه...فعلا خوبه و علاقه م بهش بیشتر شده...پسر ملوسیه!

یه هفته رفت سفر، با برادر و دوستاش...خانوادگی بود و به منم گفت برم ولی خب من اسکی رو کوه بلد نیستم و راحت نبودم با گروهی برم که همه اسکی میکنن. اینم وقتی میخواد ازم دعوت کنه برم یه طوری میگه که انگار میخواد نرم...در صورتی که احتمالا این برداشت من هست و اون فقط میخواد نه شنیدن رو برا خودش راحت تر کنه اونطوری. دلمون برا هم خیلی تنگ شد...هر روز حرف زدیم و عکس فرستادیم...چند بار بهم گفت دلش تنگ شده و یه بارم از تو برف بهم زنگ زد گفت دلش تنگ شده و من باید دفعه ی بعد برم باهاشون. منم از این فرصت استفاده کردم رفتم کشور بغلی ر رو دیدم. دیگه دوستیم طبق قرار، و آدم بی خطری هست. بد نگذشت، ولی برام جالب بود که وقتی با یه نفر هستم و متعهدم، چطوری همه ی مردهای دیگه جذابیتشون رو برام از دست میدن. ر بدش نمیومد احتمالا س ک س داشته باشیم ولی خب من حد و مرزم مشخصه...وقتی متعهد نبودم فرق داشت ولی الان نه. اونم باید بفهمه نمیتونه با یکی دوست باشه و س ک س هم داشته باشه... برام جالبه که اگه این آدم اون اوایل پا داده بود، حاضر بودم باهاش باشم...خوشم اومده بود ازش...الان که نگاش میکردم به انتخاب خودم میخندیدم...میخواستم چکار این آدم رو واقعا؟! خونه زندگیش بد نبود ولی یاد دوران دانشجوییم افتادم. به نظرم مردها وقتی تنها زندگی میکنن و زن تو زندگیشون نیست، یه سری مهارتهایی رو به دست نمیارن. آشپزخونه و وسایلش خیلی بدوی بود...و معلوم شد غذا خوردنش هم اصلا درست و حسابی نیست. انتظارم متفاوت بود. دلم کمی براش سوخت ولی خب زندگی خودشه و این مدلی دوست داره دیگه. حال میکنه با خودش. رفتیم جنگل و یه سری کارای اینطوری که خوب بود. الف امروز میاد...هیجان دارم که میبینمش. داره یه دوچرخه میخره بذاره تو شهر من، که وقتی م

یه کمم تنشن بینمون ایجاد شد...داشتم از سیستم ایراد میگرفتم و از سیستم کشور قبلی میگفتم...گفت خب برو اونجا!به نظرم خیلی توهین آمیز بود... حس میکنم هر چی بیشتر میگذره، خطرناک تر میشه رابطه برام. توش غرق میشم...کاش فرار کنم. تنهایی هم خوب بودا...اون آزادی سفر رو میخوام... اونقدر از حرفش رنجیده شدم که حتی دلم نمیخواد بغلش کنم...کلی گفت ببخشید ولی خیلی کینه ای ام...گاهی فکر میکنم چقدر راحته...حتی لازم نیست کار کنه... هیچ دغدغه و مشکلی نداره... جهان اولی به دنیا اومده و تجربه ی زندگیش خود به خود بهش مزایایی داده که لازم به تلاش زیادی نداره. یه جورایی حسودیم میشه و هم لجم میگیره... تا هر وقت دلش خواست میخوابه...هر کاری دلش خواست میکنه و تنها دغدغه ش برنامه چیدن برای سفرها و تفریحاتشه. این هم ناراحتم میکنه که بودن من با اون استاندارد زندگیم رو تغییر نمیده...چه فایده اون وقت؟ میخوام بلیت سفر برا تابستون بگیرم و مطمئن نیستم تا اون موقع اون باشه...قرارش رو با هم گذاشتیم... نمیدونم چکار کنم. از طرفی میخوام با خواهر و برادرام برنامه سفر بچینیم و واقعا دلم نمیخواد این بیاد...میترسم ناراحت شه چون تو جمعهای خانوادگیشون منم دعوت میکنن. پوووف عجب گیری افتادیم!

شدیدا به تموم کردن رابطه فکر میکنم... این آدم سرده...من از رابطه فقط انتظار عشق و محبت دارم و این آدم همون رو هم بهم نمیده. نه تو بردن آشغالها کمکم میکنه و نه برای هیچ کار مردونه ی دیگه ای میتونم روش حساب کنم. عشق هم که نمیده؟! نه توجه خاصی، نه حس امنیت برای آینده...هیچ...هیچ...مگه سرخر میخوام؟! والا!این باید بفهمه که نمیتونه یه زن رو داشته باشه، وقتی به اون زن هیچ چیز بیشتر از چیزی که اون زن خودش میتونه داشته باشه نمیده. به نظرم الف باید دختری رو بگیره که بهش محتاجه و از روی احتیاج باهاش میمونه...مثل مامانش که کار نمیکرده، بینایی نداشته و توانایی انجام کاری زیادی بدون پدرش نداره. این زن چاره ای جز بودن با اون مرد نداره... ما نه هیچ وقت از آینده حرف میزنیم، نه از احساساتمون، نه از ترس ها و چیزایی که ذهنمون رو مشغول کرده. اون خیلی بدتر از من از همه ی اینها فرار میکنه و من اصلا آینده ی خوبی برای این رابطه نمیبینم.